Basket is snel, luid en samen. Een fout gebeurt voor de ogen van ploegmaats, coach en tribune.
SRM geeft speelsters en spelers, ouders en trainers één taal voor wat er dan in het lijf gebeurt.
In basket sta je nooit alleen, en net daarom is spanning er besmettelijk. Wat één speler voelt, voelt de ploeg. Wat de tribune roept, hoort het veld.
Na een fout kijkt ze naar de bank of de tribune. Ze speelt voor goedkeuring, niet meer voor het spel.
Wie bang is om te missen, verstopt zich. Geen initiatief meer, de bal gaat naar een ander.
Een opmerking van een ploegmaat is voor het brein een sociale dreiging. Het denkbrein zakt, ze kiest trager.
Het spel loopt meteen verder. Een reset moet klein en snel zijn: in één beweging, terug naar de eigen helft.
Onder spanning gaat energie een richting uit. Naar buiten, naar binnen of naar de ander. Geen karaktertrek en geen etiket: een reactie van een zenuwstelsel onder druk. Vaak zie jij het dier eerder dan je kind zelf.
Commentaar op een ploegmaat. Een vuile fout uit frustratie. Te veel energie.
Vraagt de bal niet meer. Geen initiatief. Bang om te missen. Te weinig energie.
Kijkt constant naar de tribune of de bank. Speelt om het goed te doen voor een ander.
Elk dier heeft een eigen, kleine reset op het veld, samen met één lange uitademing. Spelers leren die op training.
Rood = rust. Groen = praten. Niet omdat je niets mag zeggen, maar omdat woorden pas landen als het denkbrein weer online is. Jouw rust in de tribune is geen passiviteit. Het is de eerste stap van het herstel.
Bewegen, ademen, stilte. Een kalme volwassene naast een ontregeld kind helpt het kind zakken.
Niets analyseren. Muziek aan, iets te eten. Later, of de dag erna: "Wil je erover praten?"
Niet de score of de tegenstander, wel de volgende actie. Prestatie is informatie, geen oordeel.
Groen, Geel, Rood. Berg en Voetjes. Het Superplan: één klein voornemen voor de match, zoals "als de scheids anders fluit, knik ik en loop ik terug". Wat je kind op training leert, herken jij in de tribune.
Kritiek maakt de ploeg trager. Wie commentaar krijgt, zakt in Geel en speelt minder vrij. Wie commentaar geeft, zit zelf al in Geel. Zwijgen is dan haar eigen reset.
Wie vrij staat. Wie de screen zet. "Volgende actie."
Dan pas, in Groen, samen terugkijken. Dit is werk voor de trainers, en zij krijgen er de taal voor.
Op de bank, in de tribune en thuis aan tafel: dezelfde drie kleuren. Groen is spelen en leren. In Geel loopt de spanning op en kan je nog bijsturen. In Rood gaat het denkbrein even offline, en dan is de eerste stap altijd dezelfde: STOP.
Ouderavond, opleiding voor de trainers, een ouderboekje voor 6 tot 12 jaar en een werkboek voor spelers van 9 tot 12, die binnenkort volgen. De methode is dezelfde als in tennis: de voorbeelden, de boekjes en de seizoensplanning vertalen we naar jullie ploegen. SRM is preventief en ontwikkelingsgericht. Het vervangt geen professionele zorg.